Over

“schilderen gaat over gelijktijdigheid

Mijn schilderijen gaan over gelijktijdigheid in de waarneming en het moeizaam verhouden daartoe.

Hoe geef je weer dat je getroffen wordt door een schijnbaar willekeurig beeld,
een onbedoelde compositie, een bijzonder samenspel van licht en schaduw,
terwijl de kortstondigheid van die beleving parallel plaatsvindt aan andere simultane ervaringen.

Veel vindt terloops plaats, ongecontroleerd, tot iets je treft en je tevens vaststelt dat een en ander
weer gepasseerd is. Een overdaad aan bewustzijn kan niet, verlamt overigens iedere handeling
terwijl simpel fotografisch vastleggen geen recht doet aan de intensiteit van wat je raakt.

Schilderen is een manier om geleidelijkaan die bijzondere beleving opnieuw binnen te halen.
Het blijkt steeds weer een moeizaam proces van controleren en loslaten.
Daarnaast groeit het schilderij tijdens haar ontstaan in haar eigen bestaansrecht,
waardoor geen sprake is van beheerst en directief schilderen, maar eerder van zoeken, vinden,
verwerpen, toepassen en accepteren: mag ik schilderen en mag er sprake zijn van een aansprekend
eindresultaat, de ene keer onbehouwen geverfd, dan weer ritmisch en harmonisch geschilderd.

De benadering van de eerste waarneming is een schilderij geworden,
juist door dat ingewikkeld gejeremieer – anders schijnt het niet te kunnen.

In die herbeleving ontstaat de titel, soms direct verwijzend naar de oorspronkelijke ervaring,
dan wel door wederom een nieuwe beleving tijdens het schilderen.
Het is stil zetten van tijd om dominant gelijktijdige waarnemingen uit te sluiten
en vervolgens datgene wat raakt te herhalen.

Het gaat niet eens over mooi, over bijzonder of over schoonheid,
’t gaat over de beperking van het kijken en het verlangen stil te staan bij wat raakt,
een niet tijdgebonden intensivering.

Wat gevoeld wordt, moet geleefd worden.

Advertenties